The Life Inside An Empty Box Of Chocolates In The Fact That It’s Not Because All I Saw When It Was Full Was A Beautifully Made Ugly Pillow Dreaming On A Shoe Lace Of A Happy Frog, Stubborn Enough To Make A Princess Fly In Love

it was a drizzling afternoon , and it’s a wednesday. what’s cool about it? i slurped upon a cup of slurpee!!! sheesh!

it’s not just that it’s a weird thing to “brainfreeze” yourself on a rainy afternoon, it’s because it was my first time to have a 7-11 slurpee. swear. hey, it’s a kiddo thing but that time it wasn’t. well THANKS to you em! people inside the jeepney i rode in looked at me as if i am a regressed dude. i feel i was, but i must admit it, it was fun! BRAINFREEZE!!!

(I just learned, it’s very hard to sip your slurpee when your cup is already half-consumed)

nung ako’y liman taong gulang, tinanong ako ng mga magulang ko kung ano ang gusto ko paglaki. at agad-agad akong sumagot ng “FISHERMAN!”

parang nuclear bomb na tawanan ang counter attack sa akin para sa sagot kong inosente. kasama ang dalawa kong kuya, hindi na sila magkandamayaw sa pagtawa. ako ay sadyang nagtataka noon kung ano ang dahilan ng kanilang reaksyon, nang hinimas ng aking nanay ang aking ulo at sabihing, “Ayaw mo bang maging doktor o abogado man lang, anak?”

kakatuwang isipin na iyon ang awtomatikong sagot ko sa tanong na “What do you want to be when you grow up?”, sa ironic na puntong hindi ako mahilig kumain ng isda. Ngunit, mas nakakatuwang isipin, na sa tanong na iyon ay may inaasahan pala ang mga tao na “mainam” na sagot.

mas mababa nga ba ang pagiging isang mangingisda sa isang pagiging doktor o abogado. kung sa aspeto ng estado, ekonomiya, pinasyal at lahat ng aspeto na maisip mo sa mundo ay mababa nga ang pagiging mangingisda, lalo na at nandito tayo sa pilipinas. Ngunit kung titignan mo ang mas malalim na anggulo, ay wala namang pinagkaiba ang mga nagta-trabaho sa putik at dagat sa mga nagta-trabaho sa umuugang silya at umuubos ng sangkatutak na mineral water. sapagkat, pareho lang nilang linalaro ang buhay. ang hindi lang mapagtanto ng karamihan ay hindi paligsahan ang larong ito. naririnig ko na ang buhay daw ay survival of the fittest. ngunit sa ganang akin ay maling tawaging survival ang buhay. hindi tayo nabubuhay para makaraos, o maging mas higit o mataas sa iba. ang buhay, ay para mabuhay: alamin ang dahilan nito, at ang pagsasakatuparan ng kadahilanang ito. hindi ko sinasabing huwag nating asamin ang rurok ng ating mga pangarap. huwag lang sana na ang rurok na ito ang aapak sa kapwa, at nawa’y tutulong na abutin din kanilang mga pangarap.

at bilang closing sa blog entry kong ito, nais ko lang mag-iwan ng isang linya na maari nating pagngilay-ngilayan, na maari mong itapon o kaya’y pulutin. ngunit, sa bawat prinsipyo o kaalaman na makita natin sa daan, subukan nating pulutin ito, naayon man o hindi ssa ating prinsipyo, dahil hindi naman tayo required na gamitin ang mga napupulot nating ito. meron naman tayong bulsa na pwedeng panlagyan ng mga ito, at baka may darating na araw na pwede rin naman pala nating gamitin kahit papaano ang ating mga pulot-diwa. at heto na nga:

BE THE BEST YOU CAN BE, IT’S NOT NECESSARY TO BE THE BEST OF ALL.

"I'll be at the call center
Until something better
Comes along my way
It's been a long day
Hey,Hey,Hey!"

-cambio-

isang kaibigan ang nag-udyok saking mag-apply sa kabubukas na call center company dito samin. nakailang beses na ding sumagi sa isip ko ang pagpasok sa trabahong ito ngunit ni minsa’y di pa ako gumawa ng kahit ni katiting hakbang. at ngayo’y ginawa ko ang pinaka-una kong hakbang. nag-apply ako na halos walang laman ang raking resume… at ang aking utak. parang unang hakbang ni baby - di alam kung makakagawa pa ng isa nanamang hakbang o madadapa.

pagkalipas ng isang araw ay tinawagan na ako nung company. ingles. napaka-fluent nung babaeng tumawag sakin. kaka-nosebleed. nagkaroon ako ng vision ng kahihinatnan ko bukas. bale first timer ako sa kalakarang yun. ano kayang klaseng interview ang gagawin nila? ano ang exam namin? magkano ang sweldo? nakakataas ba ng moral ang gagawin ko o hindi? nakakababa ba ng moral ang gagawin ko o oo? matatanggap ba ako? parang may himagsikan sa aking tiyan nang naisip ko: ANO KAYA ANG ISUSUOT KO AT ANONG HAIRSTYLE ANG PAPATULAN KO?!?

gumawa ako ng sarili kong preparasyon: nagsearch sa internet ng mga possible questions, plinantsa ko ang slacks ng tatay ko, naghalukay ng polong pwedeng isuot at pinagpag ang halos di ko pa naisusuot na leather black shoes. ayos, para na akong ililibing! at dahil nga sa mahaba ang buhok ko eh sa dalawang oras ng aking preparasyon ay naubos ang 1hour & 43mins nito. at syempre ang pamatay na preparasyon, binawasan ko ang dose ng aking kape. malay mo, effective!

pagkatapos ng taimtim na dasal at madugong preparasyon sa madugong exam at interview, nandun na nga ako sa gusali kung saan dadanak ang mga nosebleeds. pagbukas ng elevator ay tumambad sakin ang notice na nakadikit sa isang pintuan: “This is an English-speaking zone!” nandun na ang mga kapwa ko aplikante at mababakas mo ang pagkakaiba ng bawa’t isa samin: may mukhang experienced, semi-experienced, un-experienced, at expired. ako yun. napapatulala ako sa bintana. maraming naglalaro sa isip ko.at sa dami ng mga naglalaro ay di ko na nakuhang makipaglaro pa at napagpasyahan kong panoorin na lang ang mga ito.

tulad ng inaasahan, tinanong ako kung bakit ako nag-aaply sa kumpanya nila eh isa namang akong nars at bakit di ako pumunta sa dapat kong kalagyan. at dahil sa ako’y isang first timer at mahina humugot ng sagot sa isang oral interrogation, ahmm.. hindi ko na maalala ang sinagot ko. basta sigurado akong mapakla ang mga lumabas sa bunganga ko. diretso kong sinagot ng ” AS LONG AS THE COMPANY WANTS ME TO STAY” sa tanong na kung gaano ko daw ba plano katagal magtrabaho sa kanila. ngunit sa isang parte ng plano ko eh mag-apply ng saudi dahilan nga sa yun ang “nararapat” gawin ng isang nurse na pinoy na tulad ko.

sa di insaasahang pagkakataon ay nakasabayan ko sa pananghalian ang dating clinical instructor ko nung kolehiyo, bagama’y hindi mo matatawag na pannaghalian ang kinainan namin: Julie’s bakeshop at pareho pa kami ng inorder: senorita! wow.

nagcompliment sya sa buhok ko.(wag nyo nang kontrahin, basta compliment ang tawag ko dun) at napunta ang usapan namin sa trabaho. nabanggit ko rin na kasalukuyan ang interview ko sa call center. nagulat ako sa sinabi niyang mainam ang aking naging desisyon. tinignan ko sya diretso sa mata at di ko sya nakitaan ng pagkasarkastiko. totoo siya sa sinabi niya. at dinagdag pa nya, “pare-pareho lang na pera ang hinahanap natin kaya tayo nagtra-trabaho, kahit na ano pang trabaho yan!” isa sa mga kredebilidad ng CI kong ito ang pagiging maloko. kung parte yun ng pagiging maloko niya, nakakabukas din pala ng mata ang pagiging maloko.

at marami pa ang pinagdaanan kong mga pagsusulit hanggang umabot sa final interview. di ko napigilang tumawa nang kinumpirma ng interviewer na kung sakaling swertehin ako ay yun ang magiging unang trabaho ko. naisip ko, 2 taon na ang nakalipas, nang baon ko sa diwa ko nung nakatoga ako na magkakaroon agad ako ng trabaho. at napagtanto kong pagkatapos pa pala ng dalawang taon ako magkakaroon ng trabaho… at  hindi ito napapaloob sa laman ng kulay ng toga ko nang sabihin nilang: “THE FIVE OF YOU, YOU ARE HIRED!”

Inilibing ang tito kani-kanina lang. pero mali ang survey dahil di naman kami close ng tito kong ito. sa mga taong pamilyar sa ITRMC, sya yung maputing payat na matanda na naglalako ng balot na (almost) palaging may puslit na round post na kinukubli sa may poste. yup tito ko yun. kaya hindi nya ako kilala at di ako nagpapakilala ay may mahabang kwento na galing pa sa kanunu-nunuan ko (eklat lang) sa nanay ko. well pinsan yun ng nanay ko na nabarkada at naging lasenggo na laging binubully ang lola at nanay ko at halos lahat ng kalahi nya na sinamsam ang mga ari-arian na kinabibilangan ng sana ay sa amin kaya ngayon ay wala kami nun na itinanda na nya ang pagiging lasenggo. kwento ng tita ko (pinsan nung tito ko at nanay ko), gwapo yung tito kong yun (ewan ko kung necessary na sabihin). pero kinalaunan, despite sa pagiging lasenggo ay bumaba ang richness ng tito ko despite sa pagsamsam at pagbebenta sa mga ari-arian ng angkan nya. naalala ko na pumupunta rin sya sa bahay nun para “humingi” ng pera pero may isip na ang nanay ko nun at binantaan syang pasasabugin nya ang ulo nito pag di pa umalis. simula nun ay natakot na sya sa nanay ko.

at patuloy ngang naghirap nang naghirap yung tito kong iyun datapwat tuloy pa rin ang pagiging lasenggo. nung naging trainee ako sa hospital na yun ay madalas ko syang nakikita na lasing habang nakahawak ng basket ng balut at minsan din ay nakahiga na dahil sa…yup tama ka. kalasingan.

hanggang yun nga namatay dahil sa ulcer. hayaan mo na kasi ang pangkain basta may pantoma. at yun nga namatay kanina. nangingisi ngisi pa ako kaninang nakikipagalay-lakad ako papuntang sementeryo dahil sa ewan ko. awkward ata ako sa pangyayari dahil “nakikipagluksa” ako sa di naman talaga ako naluluksaan. pero respeto na rin lang siguro. ngunit yan nga ang kakatuwa sa pagkamatay nya dahil nung lamay ay sinira ng mga tao ang ugali natin na ilabas lahat ng kabutihang nagawa ng namatay bilang pag-alala sa kanya. sapagkat puro ang kabulastugan at kalokohan nya ang sinisiwalat ng mga tao. tsk tsk high five tayo dyan!

burol proper. marami pa rin talagang hindi naalis na kaugalian ang mga pinoy na pawang mapamahiin. wala rin namang ibang basis kundi ang mga lelang nila. isang example ay yung pagpapabaon ng pera para raw may pamasahe. hati ang crowd kanina sa reaksyon: ang isa ay di sumasang-ayon at ang isa nama’y dumedepensa, kahit di naman tinatanong. merong nakatakip ang ilong pero di naman mabaho. at marami ang natatakot sa sementeryo dahil nga sa marami ang patay dito.

ang buhay ng tao ay syang tinatawag na pagtatanim. at kung may pagtatanim ay meron ding paga-ani. kung pagngingilay-ngilayan natin ang sitwasyon ng aking tito, ampalaya ang kanyang tinanim, at hilaw na ampalaya ang inani. narinig ko sa usapan na sabi nung isa: “kasamaan naman kasi ang yong itinanim roger, kaya di mo kami masisisi kung kasamaan din ang aanihin mo.” ang kapwa nya tao ang nagsilbing nagpa-aga ng ani ng tito ko. premature kumbaga. dahil sa aning iyon ay wala nang kinalaman sa makamundong kuro-kuro, kaisipan at pakiramdam. merong final decision sa taas na hindi natin pwedeng unahan sa ani. bagaman totoo nga na may masama syang itinanim, tayo din ay meron.

natatakot tayo sa di nakikita at nakikitang panganib. anxiety. fear of the unknown. ngunit nabuo lang ang anxiety natin sa multo dahil sa mga pelikulang nang-gugulat, nananakal, nangangagat, nangre-rape at nangungurot ang mga multo. fiction although may claims na true experience daw ang mga ito. oo nga’t di sila nakikita at maaaring totoo sila pero panganib? naku, natatakot tayo sa patay eh ang mga may buhay naman ang pumapatay. tsk tsk.

have i said i am ditched? well i am. well actually it’s my brain that was and is currently ditched. it’s the r0utine i am in n0w that gives me t00 much stress. and the d0ct0rs. yes the d0ct0rs!!! they are a pile 0f smart-ass shits! as if the w0rld was 0nly made f0r "technically-intelligent" pe0ple. well, their intelligence is b0ring. they were unintelligent en0ughf0r that.

g00d thing was that, i was able t0 g0 d0wn the t0wn and walk thr0ugh with sh0wers. i’ve been l0nging f0r that. and n0w, just like a rejuvenated cann0n ball..ready t0 kick s0me0ne’s balls. y0w. it’s the d0ct0r fact0r.

w0rld asks me t0 d0 things f0r r0utine:

i sh0uld take a bath in the m0rning.
i sh0uld i eat 3x a day; m0rning, n00n, and evening.
i sh0uld clean my r00m everyday.
i sh0uld have my regular haircut.
egg is t0 be eaten f0r breakfast.

as expected, when it is within y0u t0 defunct every f00d inside the sp00n which they always try t0 feed y0u, they will hit y0u in the head.

i am tired 0f r0utines.
i am tired 0f culture.
i am tired 0f rhythms.

and n0w:

i will take a bath if i want t0.
i will  0nly eat t0 live.
i will n0t clean my r00m.
i will never have my haircut.
i will eat egg anytime i want.

i am made t0 be the captain 0f the ship t0 sail against the fl0w.

2008 summer’s passed, th0ugh existence is never felt.

i’ve been happy this summer break. f0rtunately, summer ‘08 was a summer very different fr0m all the 21 summers i had…sun never raised its rays up0n us all thr0ugh 0ut. and a change in my life.

it was a while ag0 when i realized these things, things that were d0ne within this unlikely summer: when rain p0ured hard this lazy aftern00n. things such as friends f0und that were easily treasured, f0ught f0r principles, made vandalisms 0n streets, made vandalisms 0n my heart and mind, and f0und answers t0 the vacuum spaces in my brain. i ‘ve kn0wn the reas0n why i was unempl0yed f0r a l0ng time, and was able t0 find s0mething. i’ve learned t0 dream, as well as learned n0t just h0w t0 "live with it", but als0 t0 "live f0r it". i learned i was a s0cial being, living f0r every0ne, and every0ne living f0r me. a shad0wed mem0ry revealed, and i was br0kenfree fr0m my b0ttle. and the m0st imp0rtant thing that i had: SMILES AND LAUGHS.

summer’s farewell is fast appr0aching, but never will these smiles and laughs. they’re already a part 0f me.

my summer’s passed, and i existed.

var curDiv = document.getElementById(’ln0′);
curDiv.innerHTML = convert2url(curDiv.innerHTML);
var links = curDiv.getElementsByTagName(’a');
for(var i = links.length; i >= 0; –i) {
if(links[i]) links[i].innerHTML = links[i].innerHTML.substr(0,30) + “…”;
}

var curDiv = document.getElementById(’ln1′);
curDiv.innerHTML = convert2url(curDiv.innerHTML);
var links = curDiv.getElementsByTagName(’a');
for(var i = links.length; i >= 0; –i) {
if(links[i]) links[i].innerHTML = links[i].innerHTML.substr(0,30) + “…”;
}

var curDiv = document.getElementById(’ln2′);
curDiv.innerHTML = convert2url(curDiv.innerHTML);
var links = curDiv.getElementsByTagName(’a');
for(var i = links.length; i >= 0; –i) {
if(links[i]) links[i].innerHTML = links[i].innerHTML.substr(0,30) + “…”;
}

var curDiv = document.getElementById(’ln3′);
curDiv.innerHTML = convert2url(curDiv.innerHTML);
var links = curDiv.getElementsByTagName(’a');
for(var i = links.length; i >= 0; –i) {
if(links[i]) links[i].innerHTML = links[i].innerHTML.substr(0,30) + “…”;
}

var curDiv = document.getElementById(’ln4′);
curDiv.innerHTML = convert2url(curDiv.innerHTML);
var links = curDiv.getElementsByTagName(’a');
for(var i = links.length; i >= 0; –i) {
if(links[i]) links[i].innerHTML = links[i].innerHTML.substr(0,30) + “…”;
}

var curDiv = document.getElementById(’ln5′);
curDiv.innerHTML = convert2url(curDiv.innerHTML);
var links = curDiv.getElementsByTagName(’a');
for(var i = links.length; i >= 0; –i) {
if(links[i]) links[i].innerHTML = links[i].innerHTML.substr(0,30) + “…”;
}

var curDiv = document.getElementById(’ln6′);
curDiv.innerHTML = convert2url(curDiv.innerHTML);
var links = curDiv.getElementsByTagName(’a');
for(var i = links.length; i >= 0; –i) {
if(links[i]) links[i].innerHTML = links[i].innerHTML.substr(0,30) + “…”;
}

var curDiv = document.getElementById(’ln7′);
curDiv.innerHTML = convert2url(curDiv.innerHTML);
var links = curDiv.getElementsByTagName(’a');
for(var i = links.length; i >= 0; –i) {
if(links[i]) links[i].innerHTML = links[i].innerHTML.substr(0,30) + “…”;
}

var curDiv = document.getElementById(’ln8′);
curDiv.innerHTML = convert2url(curDiv.innerHTML);
var links = curDiv.getElementsByTagName(’a');
for(var i = links.length; i >= 0; –i) {
if(links[i]) links[i].innerHTML = links[i].innerHTML.substr(0,30) + “…”;
}

var curDiv = document.getElementById(’ln9′);
curDiv.innerHTML = convert2url(curDiv.innerHTML);
var links = curDiv.getElementsByTagName(’a');
for(var i = links.length; i >= 0; –i) {
if(links[i]) links[i].innerHTML = links[i].innerHTML.substr(0,30) + “…”;
}

var curDiv = document.getElementById(’ln10′);
curDiv.innerHTML = convert2url(curDiv.innerHTML);
var links = curDiv.getElementsByTagName(’a');
for(var i = links.length; i >= 0; –i) {
if(links[i]) links[i].innerHTML = links[i].innerHTML.substr(0,30) + “…”;
}

var curDiv = document.getElementById(’ln11′);
curDiv.innerHTML = convert2url(curDiv.innerHTML);
var links = curDiv.getElementsByTagName(’a');
for(var i = links.length; i >= 0; –i) {
if(links[i]) links[i].innerHTML = links[i].innerHTML.substr(0,30) + “…”;
}

var curDiv = document.getElementById(’ln12′);
curDiv.innerHTML = convert2url(curDiv.innerHTML);
var links = curDiv.getElementsByTagName(’a');
for(var i = links.length; i >= 0; –i) {
if(links[i]) links[i].innerHTML = links[i].innerHTML.substr(0,30) + “…”;
}

var curDiv = document.getElementById(’ln13′);
curDiv.innerHTML = convert2url(curDiv.innerHTML);
var links = curDiv.getElementsByTagName(’a');
for(var i = links.length; i >= 0; –i) {
if(links[i]) links[i].innerHTML = links[i].innerHTML.substr(0,30) + “…”;
}

var curDiv = document.getElementById(’ln14′);
curDiv.innerHTML = convert2url(curDiv.innerHTML);
var links = curDiv.getElementsByTagName(’a');
for(var i = links.length; i >= 0; –i) {
if(links[i]) links[i].innerHTML = links[i].innerHTML.substr(0,30) + “…”;
}

var curDiv = document.getElementById(’ln15′);
curDiv.innerHTML = convert2url(curDiv.innerHTML);
var links = curDiv.getElementsByTagName(’a');
for(var i = links.length; i >= 0; –i) {
if(links[i]) links[i].innerHTML = links[i].innerHTML.substr(0,30) + “…”;
}

var curDiv = document.getElementById(’ln0′);
curDiv.innerHTML = convert2url(curDiv.innerHTML);
var links = curDiv.getElementsByTagName(’a');
for(var i = links.length; i >= 0; –i) {
if(links[i]) links[i].innerHTML = links[i].innerHTML.substr(0,30) + “…”;
}

var curDiv = document.getElementById(’ln1′);
curDiv.innerHTML = convert2url(curDiv.innerHTML);
var links = curDiv.getElementsByTagName(’a');
for(var i = links.length; i >= 0; –i) {
if(links[i]) links[i].innerHTML = links[i].innerHTML.substr(0,30) + “…”;
}

var curDiv = document.getElementById(’ln2′);
curDiv.innerHTML = convert2url(curDiv.innerHTML);
var links = curDiv.getElementsByTagName(’a');
for(var i = links.length; i >= 0; –i) {
if(links[i]) links[i].innerHTML = links[i].innerHTML.substr(0,30) + “…”;
}

var curDiv = document.getElementById(’ln3′);
curDiv.innerHTML = convert2url(curDiv.innerHTML);
var links = curDiv.getElementsByTagName(’a');
for(var i = links.length; i >= 0; –i) {
if(links[i]) links[i].innerHTML = links[i].innerHTML.substr(0,30) + “…”;
}

var curDiv = document.getElementById(’ln4′);
curDiv.innerHTML = convert2url(curDiv.innerHTML);
var links = curDiv.getElementsByTagName(’a');
for(var i = links.length; i >= 0; –i) {
if(links[i]) links[i].innerHTML = links[i].innerHTML.substr(0,30) + “…”;
}

var curDiv = document.getElementById(’ln5′);
curDiv.innerHTML = convert2url(curDiv.innerHTML);
var links = curDiv.getElementsByTagName(’a');
for(var i = links.length; i >= 0; –i) {
if(links[i]) links[i].innerHTML = links[i].innerHTML.substr(0,30) + “…”;
}

var curDiv = document.getElementById(’ln6′);
curDiv.innerHTML = convert2url(curDiv.innerHTML);
var links = curDiv.getElementsByTagName(’a');
for(var i = links.length; i >= 0; –i) {
if(links[i]) links[i].innerHTML = links[i].innerHTML.substr(0,30) + “…”;
}